از بیدل

صد مصر شکر آب شد از شرم حلاوت

پیش دو لب او که مکرر شده قندش

----------------------------------------------------------

به پستی نیز معراجی است، گر آزاده‌ای بیدل!

صدای آب شو، ساز ترقی کن تنزل را

----------------------------------------------------------

ساز هستی غیر آهنگ عدم چیزی نداشت

هر نوایی را که وادیدم، خموشی می‌سرود

----------------------------------------------------------

غنچه‌ها از جوش دل‌تنگی گریبان می‌درند

ورنه این گلشن ندارد یک تبسم‌وار گل

  
نویسنده : فرشید ذاکر ; ساعت ۳:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٢/٢٦
تگ ها : بیدل دهلوی